Haranglab dag 8 een review

De achtste dag, een review…….

Haranglab in vogelvlucht

 

Zondag 20 juli:

Om 8.30 uur verzamelen bij “Enter”. Na een bak koffie vertrokken we rond 8.45 uur naar vliegveld Dortmund in Duitsland. Om 14.10 uur vertrok onze vliegreis richting vliegveld Cluj Napoca in Roemenië. Voor mij de eerste keer naar dit land om voor de wat armere onder ons wat goeds te doen. Al jaren worden vanaf Zeewolde reizen naar Roemenië gemaakt om daar de mensen te helpen die nagenoeg alleen elkaar hebben en letterlijk en figuurlijk in pure armoede leven.

Rond de klok van 16.30 uur landde ons vliegtuig in Cluj en zijn we verder gegaan met 2 gehuurde bussen naar ons hotel in Tarnaveni. Je merkte na aankomst direct al dat men daar ongeacht of men het goed of slacht had dat ze minder hebben dan dat wij gewend zijn. Dat merkte je overigens niet aan de doorsnee Roemeen want die mensen komen redelijk goed gemutst over. De dag werd afgesloten in de beergarten en een plaatselijk restaurant. Al waar de dag werd doorgenomen onder het genot van een borrel, serieuze gesprekken en veel lol.

Maandag 21 juli:

Deze dag hebben we een aantal eerdere projecten bezocht die door zeewoldenaren zijn verbetert dan wel aangelegd. Voetpaden, een schoolplein, een kerk opgeknapt etc. etc. Allemaal goed werk waar de mensen tot op de dag van vandaag dankbaar voor zijn en nog steeds gebruik van maken. De rondreis eindigde die dag in Haranglab daar waar een groep Romazigeuners leeft. John en Henk hadden ons vooraf gewaarschuwd want het kon wel eens confronterend zijn. Niets was minder waar. Deze mensen leven in erbarmelijke omstandigheden die onmenselijk zijn. Velen onder ons hebben hier geen weet van. Van iedereen verlaten met nagenoeg niets om van te leven. Mensen met dierlijk gedrag die dag in dag uit bezig zijn met overleven en niet ouder worden dan ca. 45 jaar. De dag werd afgesloten in de beergarten en een plaatselijk restaurant. Al waar de dag werd doorgenomen onder het genot van een borrel, serieuze gesprekken en veel lol.

 Dinsdag 22 juli:

Na de schokkende bezoeken van gisteren eindelijk aan de slag ons doel, een kwadrant woning te bouwen die onderdak biedt aan 4 gezinnen. De fundering was reeds aangebracht door de plaatselijke aannemers met hulp van onder meer vrijwilligers en bewoners. De avond voor het maken van deze fundering had men kennelijk een feestje gehad want er was werkelijk niets haaks en recht. Niet zeuren gewoon bouwen en zorgen dat je aan het eind van de week kan terugkijken op een geslaagd doel. De dag werd afgesloten in de beergarden en een plaatselijk restaurant. Al waar de dag werd doorgenomen onder het genot van een borrel, serieuze gesprekken en veel lol. Na het eten nog even een afzakker gehaald bij de kroeg om de hoek en geëindigd met een kop koffie.


Onder de kop koffie raakten we aan de praat met de kroegbaas omdat hij nieuwsgierig was wat wij in Roemenië deden. Na uitgelegd te hebben om voor de Gipsys (zo worden de zigeuners in Roemenië genoemd) een huis te bouwen sloeg de sfeer al snel om, rezen er vragen bij ons of we wel met iets goeds bezig waren. Waarom?

Omdat deze man na vele ervaringen ons vertelde dat het water naar de zee dragen was en niets zou helpen. Om de dood eenvoudige reden dat deze mensen niets zouden oppakken en ook niet geholpen wilde worden laat staan dankbaar zijn voor hetgeen wij doen. Ook dat was confronterend maar wel verhelderend. Op de één of andere manier wilde ook hij graag dat deze mensen geholpen zouden worden, dat ook persoonlijk heeft gedaan maar uiteindelijk niet zijn doel heeft bereikt. Sterker nog, niet eens verbetering heef gezien. En toch, toch heeft deze man zijn hart op de goede plek…en zou graag wat voor deze arme sloebers willen doen.

Woensdag 23 juli

Na de discussie van gisteravond enigszins met gemengde gevoelens verder gegaan met de bouw. Wat was het warm hè. Sommige momenten raakte het kwik de 40 graden aan maar veel water gedronken omdat er ook liters vocht dag werden uitgezweet. De dag werd afgesloten in de beergarden en een plaatselijk restaurant. Al waar de dag werd doorgenomen onder het genot van een borrel, serieuze gesprekken en veel lol.

Donderdag 24 juli:

De eerste kwadrantwoning vordert gestaag maar wordt halverwege de middag verstoord door een klein ongeval van Albert en Bert. Samen zakten ze door de steiger en Albert moest naar het ziekenhuis om foto’s van z’n voet te laten nemen omdat daar een enorm ei op kwam. Bert kwam er met een paar lelijke schaafwonden van af maar kon gehavend verder. Albert had zijn enkel zwaar gekneusd en moest jammer genoeg de rest van de week toe zien hoe wij het deden. Dagen er voor waren ook John en Joke al van de steiger gevallen maar konden gelukkig met wat schaafwonden verder. Zo zie je maar er werd hard en vol passie gewerkt. De dag werd afgesloten in de beergarden en we hebben gegeten bij Bobby. Vervolgens nog even op een terrasje gezeten waar de dag werd doorgenomen onder het genot het een borrel, serieuze gesprekken en veel lol.

Vrijdag 25 juli

De laatste hand werd gelegd aan de eerste woning en de ploeg werd opgesplitst in tweeën om ook al een begin te maken met de tweede woning. Ja, ja we hadden de smaak ondanks het warme weer aardig te pakken. Deze werd iets anders aangepakt om zodoende sneller te kunnen werken. De eerste woning werd behangen met de vlag van Zeewolde om het hoogste punt te vieren. De dag werd afgesloten in de beergarden en een plaatselijk restaurant. Al waar de dag werd doorgenomen onder het genot van een borrel, serieuze gesprekken en veel lol.

 Zaterdag 26 juli:

Op deze dag zou er geen aanvoer van materiaal meer zijn omdat men een bruiloft had. Hiermee is de dag ervoor rekening gehouden door iets meer te leveren. We hebben doorgewerkt tot ca. 14.30 uur want toen waren de stenen op. Aan de ene kant jammer maar aan de andere kant lekker om eens wat vroeger te stoppen met het warme weer. De 2e kwadrantwoning was ruim over de helft waaruit bleek dat het tempo net iets hoger heeft gelegen dan bij de eerste woning. We hebben de dag afgesloten met het uitdelen van koek en kleding. Wat een dankbaar werk was dat. Wij kregen ze met ze allen op een rij (ca. 100 mensen) om vervolgens iedereen een koek te geven.
Vervolgens begon er één met het weggeven van z’n pet waarop ook al gauw andere kledingstukken volgden (broeken/shirts en schoenen). Men vroeg letterlijk en figuurlijk het hemd van je lijf. We waren eigenlijk een beetje bang dat er een chaos zou uitbreken omdat je de ene meer bevoorrecht door het weggeven van kleding en de andere niets krijgt. Niets was minder waar, men was erg dankbaar en blij. We werden met handgeklap uitbundig uitgezwaaid. Wat een ervaring. Na woensdag nog even getwijfeld te hebben of dit de eerste en laatste keer was zeg ik nu over 2 jaar ga ik weer mee ondanks dat m’n lijf zo nu en dan aardig tegensputterde. Want als je fysiek werk niet meer gewend bent hakt dat er aardig in. De dag werd afgesloten in de beergarden en een plaatselijk restaurant. Al waar de dag werd doorgenomen onder het genot van een borrel, serieuze gesprekken en veel lol.

 Zondag 27 juli:

De reis terug naar huis verliep tot aan onze landing in Dortmund voorspoedig. Op de terugreis van Duitsland naar Zeewolde hield de auto van Albert ermee op en moesten we de groep noodgedwongen splitsen om vervolgens niet compleet in Zeewolde aan te komen. Albert en Bert bleven achter en we zijn met 3 auto’s verder gereden naar Zeewolde. In Zeewolde aangekomen werden we uitvoerig ingehaald door onze partners en kinderen. Wat een mooi binnenkomen was dat. Na wat gedronken te hebben nog even afscheid van elkaar genomen om vervolgens weer het normale leven op te pakken.

Wat een ervaring en wat een prachtige groep waar we dit mee hebben gedaan. Er is geen ongetogen woord gevallen en we hebben enorm gelachen met elkaar, hard gewerkt en af een toe een traantje gelaten. Beste haranglabbers bedankt voor deze geweldige ervaring, ontroerende momenten het was onvergetelijk. John, Henk en Jaap enorm bedankt voor de organisatie, het was compleet en ontbrak aan niets, kortom TOP!

Groeten Lolke.

dag 7 Haranglab

Haranglab dag 7

De dag van het afscheid.
Vandaag de laatste dag dat we kunnen bouwen. Het leek er eerst op dat dit mogelijk zou zijn omdat er geen begeleiders beschikbaar zouden zijn. Zonder begeleiders is het niet vertrouwd te gaan bouwen. Goedbedoelde acties kunnen door de bewoners verkeerd opgevat worden en voor je het weet is de vlam in de pan.
Op het laatste moment zijn er toch begeleiders uit Diaz geregeld.
We hebben gebouwd totdat de stenen op waren. Het resultaat na een week bouwen is dat 4 kwadrant huisjes klaar zijn, en de tweede 4 huisjes tot boven halverwege zijn gemetseld.

Bij het afscheid vallen alle puzzelstukjes op de juiste plaats. Als in een spannend boek waarin de ontknoping op de laatste pagina wordt beschreven.
De gastvrijheid van een alleen staande vrouw in de buurt waar wij elke middag even rustig konden eten.
Een zwaar gehandicapt kind die glimlacht als wij hem een shirt geven waarin wij de hele week in gewerkt en gezweet hebben. De discipline bij het uitdelen van koekjes aan de kinderen.
Het uitzwaaien door de bewoners als we wegrijden; dit in tegenstelling tot twee jaar geleden waarin de groep halsoverkop moest vertrekken. Bewoners die we op de weg terug naar het hotel tegenkomen die glimlachen en naar je zwaaien.
Dan kom je tot de conclusie dat het niet voor niets is wat we gedaan hebben.

Terugrijdend naar het hotel is een ieder zwaar onder de indruk over de dankbaarheid die de bewoners plotseling toonden. De ondankbaarheid waarover wij gisteren nog gesproken hebben is omgeslagen naar zichtbare dankbaarheid.
Tegelijk komt het besef dat het nog niet klaar is; nog lang niet. De kwadrant huisjes komen wel af, maar het zal nog lang duren en veel inspanning kosten om de leefomstandigheden te verbeteren.

Het tweede doel, een stukje gemeente opbouw van PGZeewolde, het leren en vertrouwen van de gemeente leden, is meer dan geslaagd. De bouwvakkers hebben elkaar op een intensieve manier leren kennen.

Morgen gaan we weer naar huis. Iedereen met een nieuwe rugzak vol met nieuwe ervaringen.

Haranglab dag 6

Haranglab dag 6

dag van de bezinning.
We zijn inmiddels een paar dagen getuige van de leefomstandigheden in het dorp. Hoe men reageert op het uitdelen van het eten en hoe men met elkaar om gaat. Dit is nog steeds op een manier die gebaseerd is op overleven. Als we het eten uitdelen is er geen blijk van dankbaarheid; er volgt enkel een schreeuwerige discussie over wie wat gekregen heeft en waarom hij of zij meer krijgt dan een ander. We moeten onze gereedschappen goed in de gaten houden en zelfs het cement onderweg van de cementmolen naar het huisje is niet altijd even veilig. 
Heeft het wel zin wat wij doen?
Wat wij zien zijn echter moment opnamen. Of je echt wilt weten of het zinvol is moet je over een langere periode kijken. Als tegenhanger van wat hierboven staat hoor je ook het verschil ten opzichte van een aantal jaren geleden. Dan zie je ook de positieve dingen De Haranglabgangers van twee jaar geleden zien meer structuur en meer vriendelijkheid van de mensen. Het is rustiger in het dorp, ondanks de schreeuwpartijen die nog dagelijks voorkomen. Het bestaan van een groot deel van de bewoners is iets menselijker geworden. Er zijn inmiddels een aantal volwassen die zelf door werken zo nu en dan wat geld verdienen.  Ook Hanneke en de collega's die ons vanuit Diaz ondersteunen leggen ons uit wat het verschil is tussen tien jaar geleden en nu.
Deze verhalen sterken ons in de gedachte dat het wel zinvol is wat we doen. Daarom gaan we morgen er met volle overtuiging verder met bouwen en proberen we af te krijgen wat mogelijk is.
Het eerste huisje is inmiddels klaar. Zonder dak weliswaar, maar deze wordt er volgende week door Bobby en zijn mensen opgezet. Het tweede huisje vordert gestaag.
Vanavond tijd voor pannenbier....


 

Haranglab dag 5

Haranglab dag 5

Wist je dat:

Joke haar puntje van haar tong laat zien als ze inspannend bezig is met bouwen.
Arie schouderpijn had maar een goeie behandeling van Renske kreeg. We noemen hem nu reïncarnarie.
Albert goed is in steiger bouwen. Een zielig pootje was  het eind resultaat.
Schweinsteiger is nu zijn naam.
Johan heel nauwkeurig is en het mooiste muurtje heeft gemetseld.
Jaap een mooie steelpan had om cement te scheppen maar de pan snel kwijt was, omdat een ander ook het gemak snel ontdekte.
Lolke ons gisteravond heerlijk verwend heeft met.........Wij hebben er van genoten.
John van hot naar her vliegt om lekkere hapjes voor ons te halen, kanjer!
Bert weet ook wat het is om een eigen steiger te maken. Hij ondersteunt nu het slachtoffer.
Hans ook een wijntje lekker vindt en hij vandaag zijn maatje mist.
Sybe vandaag een dagje niet mee kon doen. Maar morgen is hij er weer, oan't moarn.
Henk tot diep in de nacht discussieert. Vandaag mist hij het verjaardagsfeestje van zijn zoon, gefeliciteerd Jan.
Renske grensverleggend bezig is.
Ineke heeft een zomerhuisje, samen met de bouwer, in Haranglab geregeld. 
Wie belangstelling heeft....
En met zeven kerels door een bouwmarkt lopen is puur genieten.
En in de supermarkt 80 broden en de ingrediënten voor 120 mensen zoeken, een hilarisch gebeuren is. Helemaal als ze bij de kassa er achter komen dat er nog een kar ergens in de winkel staat. Geen probleem, Jaap gooit zijn charmes in de strijd en de hele rij gaat op zij.

Vandaag zijn wij begonnen met het tweede huisje. Het eerste hopen wij morgen af te krijgen.
Het was weer een prachtige dag en we hebben hard gewerkt.
Sybe en Albert hadden een pechdag maar mede door de goede verzorging van de groep, werd onze dag meer dan goed.
Ons doel is om morgen het eerste huisje af te maken en met het tweede huisje verder te gaan.
Na een nachtje slapen hebben wij er weer zin in.



 




Haranglab dag 4

Haranglab, dag 4

ha die haranglab volgers.
Weer vroeg uit de veren en om 7 uur aan het ontbijt.
Om 8 uur in de bus op weg naar  Haranglab.
Om 9 uur weer (oei wat vroeg) hartelijk ontvangen door onze collega's  (vrienden).

DE dag was weer vol zonneschijn, dus weer veel verbrandde kuiten en heel veel werk verricht. 
Inmiddels hebben we vandaag 2/3 van het huis gebouwd en zijn we al redelijk op hoogte. Morgen gaan we het eerste huis afbouwen. 

Vandaag werd er ook een reportage gemaakt voor de Roemeense tv en hebben ze  beelden gemaakt van Haranglab en van de woningen die wij gebouwd  hebben voor de plaatselijke bevolking.

Een aantal van onze mensen zijn geïnterviewd en hebben aangegeven dat Haranglab eigenlijk horribel is en dat de regering een uitdaging heeft om hier iets mee te gaan doen. 
Ook de Roemeense politie kwam met de beste bedoelingen even polshoogte nemen. Samengevat goede gesprekken en met elkaar eens dat er iets moet gebeuren.

Je ziet veel dierlijke en primair gedrag bij de mensen, veel geschreeuw, gescheld ruzies etc. Onvoorstelbaar maar het gebeurt je echt voor je eigen ogen

Al met al een boeiende dag en daarna lekker douchen en nog een hapje eten.

Er toen we weer weg waren heerste er weer rust in Haranglab. 








haranglab dag 3

Haranglab 3e dag

ha lezers, daar zijn we weer na een dag van keihard bouwen en zweten in Roemenie

Gelukkig viel de temperatuur mee en was het bewolkt. Samen met de lokale bevolking zijn we met het eerste huis begonnen. Inmiddels zijn we enorm opgeschoten en zijn we op dik een meter hoogte. Om het iets duidelijker te maken, we hebben 1/3 van het eerste huis al klaar

Hoe ziet het eruit op de bouwplaats....
we zijn onderverdeeld in ploegen van 2 en hebben per ploeg de beschikking over een plaatselijke bewoner die de hele dag meehelpt bouwen.Groot voordeel hiervan is dat ze wat kunnen verdienen, maar ook dat ze leren hoe ze moeten metselen, beton maken etc. Het leuke hervan is dat het jongeren zijn in de leeftijd van 15 tot 18. de jongere kinderen willen ook graag meehelpen en sjouwen ook met stenen en cement ( ook kinderen van 4, 5 jaar, echt onvoorstelbaar)

Wat heel erg opvalt hier is dat al die kinderen, bewoners enorme overlevers zijn en een totaal andere cultuur hebben. Er is heel erg weinig structuur en hier geldt echt nog het recht van de sterkste ( of degene met de meeste status). Wat ook heel bijzonder is, de omgang van ouders met hun kinderen. en ouders zijn er al in de leeftijd van 14, eigenlijk zelf nog kinderen.

Het was niet alleen bouwen vandaag, maar ook eten uitdelen aan de lokale bevolking. Erg indrukwekkend en dankbaar om wat we hier mogen en kunnen doen

Na een dag van hard werken is het toch wel heel prettig om met elkaar de dag door te nemen in het hotel (even een voor ons wat normalere omgeving) waar we zitten en ook de dag en alles wat we mee maken met elkaar kunnen delen.


groeten van ons allemaal

foto 1e en 2e dag

http://s1370.photobucket.com/upload

 

Bouwvakkers 1e en 2e dag

Haranglab

Na een lange reis en en een hele spannende landing ( volgens de dames en Henk) zijn we toch heelhuids aangekomen.
Vervolgens hebben John en Henk ervoor gezorgd dat er twee prachtige busjes klaar stonden voor ons.
Diezelfde John en Henk hebben ons op een veilige manier naar ons onderkomen van de komende week gebracht.

Vandaag ( maandag) zijn we langs alle voorgaande projecten gegaan van de afgelopen jaren. Vooral voor de mensen die voor het eerst in Roemenie waren maakte dit heel veel indruk
Haranglab spande daarbij de kroon, wat een armoede en wat een contrast met onze eigen thuissituatie en dat allemaal in "ons" Europa......


Vandaag was ook een dag om elkaar beter te leren kennen en om de enorme impact die Haranglab achterliet te delen met elkaar. wat raakt is de stank, de leefomstandigheden, de ellende verdriet en pijn die in hun ogen te lezen staat. Eigenlijk onbeschrijflijk, maar zo mooi dat we iets kunnen doen.

Morgen gaan we daadwerkelijk aan het bouwen, alle spullen die nodig zijn om te kunnen bouwen zijn ook aangeschaft.
Wij zijn enorm gemotiveerd om aan de slag te gaan, en ons doel is om 2 huizen te realiseren zodat 8 gezinnen van de winter een fatsoenlijk onderkomen hebben.

Wij realiseren ons dat wij dit niet alleen kunnen maar juist met hulp van iedereen die op wat voor manier dan ook een bijdrage heeft geleverd.

De weersomstandigheden zijn zomers te noemen.... (40c) dus we houden het hoofd koel  en gaan er voor


groetjes de Haranglab-gangsters

Doel

Haranglab Roemenië

 

Haranglab is een ogenschijnlijk onbeduidende plaats in Roemenië.

Je rijdt er met de auto naar toe. Eerst via een verharde weg en het laatste stuk via een zandweg en dan kom je in Haranglab binnen. Armoe troef.

Maar dan ben je er nog niet, je moet nog verder, niemandsland in en na een paar kilometer over een hobbelige weg met gaten kom je in een enclave waar zo’n 50 gezinnen wonen. Echt verstoken van alles, leven daar onder de meest barre omstandigheden ca. 220 zigeuners, Roma’s, ouderen  en jongeren bij elkaar.

Waar ze van leven, ik weet het niet, ja twee keer per week wordt hen voedsel gebracht vanuit een naburig dorp. Iets van soep of zo met wat brood.

Mensen, die op papier niet zullen bestaan, denk ik. Geen verzorging, geen scholing, niet ingeschreven, miskent enz,  enz.

 Een aantal mensen uit Zeewolde zijn daar in de winter geweest en troffen de mensen bij -15 °C. Zij zagen ze letterlijk en figuurlijk in de kou staan. Dus met heel weinig kleren aan, verstokken van de beschaafde wereld en met bijna niemand op deze wereld die naar hen omziet.Zij konden even bij deze menen zijn en mochten ook nog even zien waar de mensen in wonen.Zo slecht, zo koud, zo onhygiënisch, zo onmenselijk en weer zo enz, enz.

Twee jaar geleden zijn wij gestart met het bouwen van 4 quadrant woningen voor 16 gezinnen deze zijn inmiddels afgebouwd.

Vanaf zondag 20 juli 2014 t/m zondag 27 juli 2014 zullen wij met 13 bouwvakkers hiernaartoe gaan om ervoor te zorgen dat er weer 8 gezinnen een stenen onderdak krijgen en dit met hulp van de lokale bevolking.

Op deze weblog kunt u ons dan ook dagelijks volgen wat wij die dag allemaal gedaan hebben.

 

Veel leesplezier,

Lolke, Arie, Hans, Renske, Joke, Sybe, Bert, Ineke, Albert, Johan, Henk, Jaap en John (de Bouwvakkers)  

Test

Test